Lasagne zonder vlees?!

•augustus 6, 2010 • Geef een reactie

Wat erin gaat? Een pompoen, een zak verse spinazie (pondje of anderhalf) en een bak ricotta. Dat zijn de hoofdbestanddelen. Daarnaast gebruikte ik: 2 tenen knoflook, 1 rode peper, olijfolie (extra vierge), pak lasagnebladen, versie salie, parmezaanse kaas, peper, zout en liefde. Heel veel liefde. En een glas witte wijn (Chardonnay).

Lasagnebladen (je hebt ongeveer de helft nodig van wat er in het pak zit) laten wellen in koud water. Niet in warm water doen, want dan gaat het aan elkaar plakken! Maak de pompoen schoon en snijd deze in blokjes. Pan (beetje diepe pan) op het vuur zetten met laagje olijfolie op de bodem. Pompoen erbij doen en zonder deksel laten pruttelen. Na 5 minuten de fijngehakte rode peper toevoegen (wel even de zaadjes verwijderen) en een snufje zout en een snuf peper.

Spinazie wassen en in een klein pannetje met wat olie op de bodem op een klein vuur zetten. Knoflook toevoegen. Salie fijnhakken en toevoegen. Als je geen salie kunt vinden, gebruik dan verse of gedroogde oregano. Even laten pruttelen tot de spinazie lekker ‘papt’. Ondertussen (we zijn nu zo’n 8 minuten verder) is de pompoen wel gaar. Vuurtje uitdoen en de pompoen ‘mashen’ met een stamppot-stamper.

Doe de spinazie in een ovenschaal en verkruimel daarover de helft van de ricotta. Bedek de laag spinazie met ricotta met de eerste laag (zacht geworden) lasagnebladen. Hieroverheen verdeel je de pompoen. Daaroverheen gaat weer een laag lasagnebladen. Als laatste de overgebleven ricotta.

10 Minuutjes in een  matig hete oven (ergens tussen 120 en 180 graden) en het komt helemaal goed. Lekker als klein hoofdgerecht of als groot voor- of tussengerecht. Afmaken met parmezaanse kaas. Verse en echte. Geen voorverpakte, voorgeraspte meuk, da’s zonde!

En dat glas wijn kan ondertussen wel een refill gebruiken…

Advertenties

4 mei in Cluj

•mei 20, 2010 • Geef een reactie

Deze blogpost zit al een tijdje in m’n hoofd. Tijd om hem eruit te krijgen.

Op 4 mei was ik in Cluj, een middelgrote stad in west Roemenië. Ik was daar in het kader van een concerttour van mijn gospelkoor. Om half zes plaatselijke tijd hielden we daar met alle aanwezige koor-, band- en crewleden dodenherdenking. Een van de trompettisten, Frans, blies de taptoe. Ik heb het nog nooit zo koud gehad terwijl het 27 graden was. We keken achterom naar de Nederlandse bevrijding en er werd gesproken over de toestand van het na-oorlogse Roemenië. Tijdens de 2 minuten stilte sloeg opeens de bom in, in m’n hoofd. De Roemenen zijn bevrijd door de Russen, die tot begin jaren negentig zichtbaar en tastbaar een nieuwe verschrikkelijke dictatuur brachten. Op 4 mei herdenken wij slachtoffers van een oorlog die is geweest, en die hopelijk nooit meer in een dergelijke vorm terugkomt. In Roemenië vieren ze geen 4 mei. Ze zijn helemaal niet bevrijd. Ze zijn van de wal de sloot in geholpen.

Toen ik me dit allemaal bedacht – in 2 minuten kun je vrij veel denken – snapte ik opeens hoe het komt dat Roemenië zo fundamenteel anders ‘voelt’ dan buurland Hongarije. Het is alsof alles in Roemenië een tint grijzer is. Er hangt een sluier van grauw verdriet over het land.

’s Avonds ná het concert dat we daar gaven kwamen er met name veel enthousiaste jongeren naar ons toe die het fijn vonden dat we daar waren. Dat snap ik nu pas des te beter. We brachten een boodschap van hoop, van een nieuwe start. Daar is iedereen bij gebaat.

Maar Roemenië wel het meest.

eCampaigning forum day 1

•maart 23, 2010 • Geef een reactie

Vanmorgen stond om 08.00 uur het ontbijt klaar voor de mensen die overnachtten op de campus. Naast het hoge pittoresk-gehalte, heeft St. Anne’s College nóg iets bijzonders: een uitstekende keuken! Echt Engels uiteraard: gebakken eitje, gebakken worstje, bacon en champignons. Duane, organisator van het ECF opende om 09.00 uur in de plenaire zaal met de nu al legendarische woorden “Hello geeks!”. Hij legde uit wat er de komende dag op het programma stond, waarna facilitator Jess de huisregels doornam en het leuke feitje met ons deelde dat de afgelopen maand voor het eerst meer bezoekers waren geregistreerd op Facebook, dan op Google (in de VS). Na de opening was het tijd voor de eerste spreker.

Joe Baker (van het Engelse Care2)
Headlines van Joe’s verhaal:
eCampaigning zorgt voor een groeiend aantal supporters. Offline acties zijn een goede (misschien wel onmisbare) schakel in dit geheel. Als je online activisten (actieve supporters) en donoren (mensen die geld geven, en op die manier actief zijn), vergelijkt, dan zie je de conversie van donoren naar activisten hoger is dan andersom. Joe vergeleek een aantal media met elkaar en daar kwam uit dat de grootste groei in conversie zichtbaar is bij ‘mobile devices’. Kanttekening daarbij is dat absoluut gezien mensen méér online zijn met hun mobiele telefoon. Als afsluiter vertelde Joe dat het significant meer oplevert (voornamelijk wanneer fondsenwerving het doel is) om in de welkom-mail die nieuwe supporters ontvangen, alvast een ‘softe vraag’ te stellen. Hiermee bereid je jouw supporters vast voor op wat er komen gaat.

Na het verhaal van Joe, betrad Matthew Sherington het podium.

Matthew Sherrington (the good company)
Headlines van Matthews presentatie:
eCampaigning gaat over het gebruiken van tijd, geld en invloed van jouw supporters. Over het algemeen kun je voor ontwikkelingssamenwerkingsclubs zeggen dat donoren ouder zijn dan supporters. Als supporterschap online-based is, wordt deze groep nog steeds jonger. Belangrijk wanneer je een campagne ontwikkeld: jij bent niet de doelgroep van jouw organisatie. Wanneer donoren meer willen doen dan een financiële bijdrage, dan is de drift om ‘ergens bij te horen’ vaak een doorslaggevende. Daarnaast geldt dat wanneer je een groep mensen wilt mobiliseren, dit het beste lukt op onderwerpen die voor hen relevant zijn. Dat klinkt logisch, maar wordt in de praktijk nog wel eens vergeten. Wanneer jouw organisatie geen fondsen werft, is het cruciaal om de juiste handelingsperspectieven te bieden. Besteed tijd en aandacht om er achter te komen wat deze handelingsperspectieven moeten zijn!

Na het plenaire gedeelte, woonde ik de open-space sessie bij over database segmentatie, dode mailadressen en mail – website conversie. In deze sessie werden veel ervaringen gedeeld. De belangrijkste dingen die voorbij kwamen waren: Wanneer je een database hebt van meer dan 40.000 adressen, is het uitermate interessant om A/B tests uit te voeren op bijvoorbeeld design en onderwerp. Hierbij neem je twee groepen van 10% die je verschillende mails stuurt. De cijfers vergelijk je met elkaar en de mail die het beste uit de test komt, stuur je naar de overige 80%. Er werd ook besproken dat bij belangrijke mails het goed is om mensen die de mail niet openen, een reminder ontvangen. Als ze vervolgens nog niets doen, stuur je nóg een reminder waarbij je een klein onderzoekje kunt doen. Hierdoor kun je erachter komen waarom mensen de mail niet openen. Het klinkt vreemd, maar de ervaring van sommige aanwezigen is dat ontvangers die de eerste 2 mails niet hebben geopend, tóch de moeite nemen om de vragen te beantwoorden. Het taggen van url’s is cruciaal en Google Analitics is hier geschikt voor. Conversiecijfers (met name openingsrates) zijn geen exacte wiskunde, maar wel geschikt om trends waar te nemen en bij te sturen.

Voor de rest van de avond staat een heerlijk diner gepland en uiteraard een pint in de lokale pub… 🙂

eCampaigning forum day 0

•maart 22, 2010 • Geef een reactie

Ik ben zojuist na een half uurtje treinen, ruim een uur vliegen, 2 uur in de bus zitten, aangekomen in Oxford. Ingechecked, internetkabel gescoord en even m’n mail weggewerkt. Ik ben er klaar voor! Het eCampaigning forum (te volgen op twitter via de hashtag #ecf10) is een tweedaagse bijeenkomst, waarbij mensen uit de non-profitsector die online-dingetjes-bedenker-of-uitvoerder als beroep hebben, bij elkaar komen. We praten, delen, discussiëren en inspireren. Een groot deel van het programma is open-space. Dat wil zeggen dat er geen agenda is, wat komt dat komt. Bij open-space sessie komt vraag en aanbod bij elkaar op een vantevoren bepaalde tijd en plaats. Hierbij is één iemand de facilitator van een sessie. Deze of gene schrijft op een geeltje wat hij wil bespreken. Dat kan een concrete vraag zijn, zoals ‘hoe kun je je social media strategie leidend laten zijn, in plaats van volgend’, of ‘hoe overtuig ik mijn collega’s van het nut van Twitter’. De belangrijkste regel van open-space is: de wet van de 2 voeten. Vrij vertaald: als je niets zinnigs hebt te melden, óf je hebt het gevoel dat je niets leert bij een sessie (omdat de rest van de groep niets zinnigs meldt), dan moet je je 2 voeten gebruiken. Wegwezen dus, naar een andere sessie.

De komende twee dagen beloven inspirerende dagen te worden. Aan de omgeving ligt het niet. Alle 100 aanwezigen verblijven op het St. Anne’s College in Oxford.

Ik slaap in een campus-room, de studenten hebben voorjaarsvakantie en zijn weggebonjourd. Het ECF wordt georganiseerd door Fairsay. Een club die slimme dingen zeggen over eCampaigning. (bijvoorbeeld over eCampaigning in een wereld waar schijnbaar leiderschap ontbreekt)

De komende dagen zal ik proberen een weergave te geven van wat er wordt besproken. Wil je minute-2-minute update’s, volg me dan op Twitter! Het programma van het ECF vind je hier.

Grts, Jacco Vlastuin
online campaigner EEN

Inspiratie

•februari 4, 2010 • 1 reactie

Al wandelend naar de trein vanavond drong het opeens tot me door. Ik zag het. Ik wist het. Ik wist waarom ik soms inspiratie krijg voor dingen die ik op het eerste gezicht niet zo boeiend vind. Waarom ik de Ajax-cultuur (ondanks dat ik een fan ben) niet zo boeiend vind, maar Luis Suarez wél. Waarom ik Britney Spears niet leuk vind, maar Laura Jansen wel. Waarom ik Mart Smeets niet leuk vind, maar Tom Egbers wel. Het komt omdat ik hou van mensen die dingen met passie doen. Ik kan uren kijken naar sporters die het beste uit zichzelf halen. Naar muzikanten die écht genieten van wat ze doen. Naar mensen die alles stoppen in wat ze op dat moment doen. En weet je wat het gekke is, ik ga nog geloven dat het ze lukt ook. Als ik zie hoe mensen vol overgave gepassioneerd proberen te bereiken wat ze willen, dan zie ik gewoon dat de wilskracht overwint van eventuele hobbeltjes. Mooi vind ik dat. Volgens mij werkt het zo: als je iets maar genoeg wilt, dan kun je het. Als ik die wijsheid (die ik zeker niet van mezelf heb) doortrek, dan zou je kunnen zeggen dat niets onmogelijk is. Is dat even fijn! Ik ga eens kijken wat het met me doet als ik met dat principe ga slapen. Wedden dat ik morgen heel anders wakker word dan vanochtend!

En die Millenniumdoelen, die zijn dus tóch niet zo onbereikbaar. Gewoon een kwestie van willen. Ik ga er voor!

#UZ

•februari 4, 2010 • Geef een reactie

Anderhalve week was het zover, de eerste UZ. Het idee achter UZ is simpel: organisaties en mensen die een betere wereld willen, ontmoeten elkaar. Je gaat naar UZ omdat je een vraag hebt, of een antwoord weet, of mensen kent die antwoorden weten. Voor een betere wereld. Dat dan weer wel. UZ is ‘open space’. Dat houdt in dat er geen programma is. De bezoekers maken de agenda ter plekke. Je pitcht een vraag of een aanbod, en wanneer er mensen zijn die jouw thema interessant vinden, dan sluiten ze aan. Je bent gebonden aan een aantal regels, zoals: 1. Het begint wanneer het begint, te laat of te vroeg bestaat niet. 2. Wanneer je niets leert, of niets toevoegt, is het een belediging om te blijven zitten. 3. Wat er gebeurt, moest blijkbaar gebeuren. Als er toch niemand overblijft bij jouw onderwerp, moest het blijkbaar zo zijn (en zou je misschien even iets moeten overdenken met jezelf…)

Het succes van UZ, is de positieve vibe die voelbaar was. Online kan er ontzettend veel, maar tijdens UZ, werd nogmaals de kracht van intermenselijk contact onderstreept. Óók wanneer je, zoals ik deed, een presentatie geeft over online dingetjes, kun je niet om het contact heen. Een belangrijk deel van de positieve vibe was volgens mij de wil om van mens tot mens te werken, en de pet van de organisatie die jouw boterhammetjes betaalt, thuis te laten. Het ging niet om strategische belangen en gevoelige informatie. Het ging om elkaar helpen. Wat dat was wat iedereen bond die aanwezig was. Heel fijn!

Verder was er onder andere een live Durftevragen, was er iemand die advies wilde over zijn project ‘Een rally op oud frituurvet’ en waren er vragen over onder ander communitybuilding. De volgende UZ staat gepland voor eind maart. Hou hiervoor de EENupdates in de gaten! O ja, Jan Willem Groen heeft tijdens UZ foto’s gemaakt. Prachtig! Checken dus! De UZ werd afgetrapt door een bevlogen verhaal van Nils, oprichter van Durftevragen.

Ik kan niet wachten!

Een nieuw jaar

•januari 6, 2010 • 1 reactie

De kop is er af, het nieuwe jaar is begonnen… 2010 wordt in meerdere opzichten een belangrijk jaar. In september is er een VN Millenniumtop. de termijn van de Millenniumdoelen is dit jaar op tweederde, maar de vooruitgang blijft achter. We zien de naweeen van verschillende crises, waarbij de kredietcrisis het dichtst bij huis zichtbaar was. In Nederland is het klimaat veranderd, in meerdere opzichten. Het zal onze uitdaging worden om Nederlanders bewust te laten worden dat iedereen in zijn of haar leven een bijdrage kan leveren aan minder armoede in de wereld. Koop iets in de EENshop, echt, het helpt! We moeten blijven geloven dat het kan. Wat zou er van de wereld geworden zijn als mensen als Nelson Mandela of Martin Luther King gedurende hun strijd hadden gezegd: “laat maar, het helpt toch niet!”. Ze wisten dat het kon. Het zou niet makkelijk worden, maar het kon.

Het wordt een mooi jaar, gewoon omdat het kan…